Wednesday, 14 February 2018

OVER HARTVORMIGE VETPLANTEN EN NARCISSUS


14 februari is zo’n datum die ons doet stilstaan bij liefde en graag zien, of we dat nu willen of niet. Je kan resoluut tegen de gore commercialisering van romantiek zijn en besluiten om de dag zelf door te brengen in bed met een horrorfilm en te veel eten, maar de felrode harten en melige quotes vliegen ons zo hard rond de oren dat we niet anders kunnen dan nadenken over onze relationship status, of juist het gebrek daaraan.




Valentijn is nooit een ding geweest in mijn leven. Ik heb simpelweg nog nooit iemand gehad om mijn Valentijnsdag mee te vieren, en het dichtste dat ooit in de buurt kwam van een cadeau was het hartvormig vetplantje dat ik kreeg van mijn moeder enkele jaren terug. Wauw. Dat klonk minder zielig in mijn hoofd.  Die vetplant hield het trouwens niet lang bij me vol en het hart verschrompelde al gauw tot een bruin kartonachtig onding. Zoek daarin vooral zelf maar de metaforische waarde. Hoe het ook zij, Valentijnsdag betekende voor mij vooral een flinke hoop zelfmedelijden terwijl ik toekeek hoe mijn broer dates plande met zijn vriendin en hij mij raad vroeg voor het kopen van cadeaus. Het is een troost om te weten dat ik op zijn minst een paar meisjes indirect gelukkig heb gemaakt.

Er is een reden waarom dat allemaal ongelooflijk triest klinkt: dat was ik ook. Valentijn confronteerde me meer dan welke artificiële feestdag ook met mijn eenzaamheid, met hoe ongeliefd ik was, met hoe liefdeloos mijn leven altijd geweest is. Tenminste, dat dacht ik toen. Recent is er iets veranderd in mijn hoofd. Het was geen bewuste beslissing, geen bijna hoorbare klik in mijn hoofd. Het gebeurde sluimerend en langzaam, tot ik het op een dag simpelweg merkte. Ik was veranderd. Ik voel geen jaloerse steek meer in mijn borst wanneer ik op sociale media een kussend koppel zag passeren. Ik moet op straat opletten dat ik niet té breed lach als ik een verliefd koppel spot en zelfs de - overigens nog steeds smaakloze - met hartjes volgepropte winkeletalages geven mij niet langer kotsneigingen.

Je zou denken dat dat komt omdat ik zelf misschien verliefd ben, en in zekere zin is dat ook zo. Ik ben langzaamaan verliefd geworden. Op mezelf. Wacht, hou die oogrol nog even in, laat mij uitleggen wat ik bedoel voor je denkt dat ik Narcissusgewijs niks anders doe dan mezelf bewonderen. Mijn vroegere verdriet en zelfmedelijden kwam vanuit een gevoel dat ik niet genoeg was, en dat nooit zou zijn. Ik vond mezelf niet de moeite waard, en daarom zocht ik bevestiging en liefde die ik bij mezelf niet kon vinden bij iemand anders. Dat is wat er de afgelopen tijd veranderd is: ik weet nu dat ik genoeg ben. Dat ik niemand nodig heb om mij te vervolledigen, integendeel. Als ik iemand toelaat in mijn leven zal het zijn omdat hij een verrijking is, en niet alleen een aanvulling. Het cliché is waar, onze religieuze leider RuPaul kreeg gelijk: je kan niemand liefde geven als je jezelf geen liefde gunt.


Dit jaar vier ik Valentijnsdag voor de liefde. De liefde voor mezelf, de liefde van anderen, de liefde die er ondanks alles nog steeds is in de wereld. En iets zegt me dat ik de volgende hartvormige vetplant die ik krijg wel in leven zal houden. Ik zal alleszins mijn uiterste best doen. 

No comments:

Post a Comment